22 kwietnia 2017

Dogoterapia może znacznie pomóc w procesie fizjoterapii

Współczesna medycyna rozwija się w naprawdę szybkim tempie. Powstaje wiele form pomocniczych także w rehabilitacji dzieci i dorosłych. To terapia polegająca na bezpośrednim kontakcie osoby niepełnosprawnej z psem. Takie obcowanie ze zwierzęciem pozwala przywrócić utracone wcześniej funkcje lub też pomaga wykształcić nowe funkcje i zachowania w różnych sferach. Nie jest to jednak terapia, którą można stosować jako jedyną formę należy traktować ją jako element dodatkowy.

Dogoterapia jest coraz częściej stosowana również w Polsce. Obecność psa podczas rehabilitacji motywuje do podejmowania wysiłku oraz odrobiny spontaniczności. Pies daje radość i daje poczucie bezpieczeństwa. Główną zaletą zwierzęcia jest to, że akceptuje on daną osobę bez względu na to jaka ona jest oraz bez względu na to, czy jest ona niepełnosprawna ruchowo czy psychicznie.

Dzięki działalności różnych stowarzyszeń i organizacji, których celem jest przeprowadzanie zajęć oraz promowanie tej metody dogoterapia w Polsce rozwija się.

Metoda ta nie jest jeszcze w żaden sposób uregulowana prawnie. Nie istnieją jeszcze przepisy, które mówiłyby by jasno jakie kompetencje powinna prezentować osoba chcąca prowadzić tego typu zajęcia z psem. Nie ma również przepisów dotyczących wyszkolenia psa oraz brak jest również ogólnej definicji dogoterapii.

Cele dogoterapii ustala się indywidualnie w zależności od dysfunkcji danego pacjenta. Główne zadanie tej terapii to wspomaganie ogólnego rozwoju dziecka, które jednocześnie może uczyć się właściwego postępowania ze zwierzęciem, dbania o niego i jego potrzeby.

W zajęciach mogą uczestniczyć zarówno dzieci, jak i osoby dorosłe. Dogoterapia przynosi bardzo dobre efekty terapeutyczne zarówno podczas pracy z osobami zdrowymi, jak i z różnym stopniem niepełnosprawności. Właśnie dlatego w zajęciach mogą uczestniczyć też osoby: z porażeniem mózgowym, z zespołem Downa, z zanikiem mięśni, z zaburzeniami rozwoju motorycznego, z deficytami uwagi, z autyzmem, niestabilne emocjonalnie.

Istnieją również przeciwwskazania do uczestnictwa w tej terapii. Główne z nich to alergia na sierść psa. Rozwiązaniem tego problemu mogą być  zajęcia z psem posiadającym zamiast sierści włosy.

Wykonywane podczas zajęć dogoterapii ćwiczenia można podzielić na cztery cele terapeutyczne. Ćwiczenia ze sfery fizycznej obejmują  poprawę zdolności manualnych do których zaliczają się: na przykład karmienie psa łyżeczką, nalewanie wody z butelki do miski. Ćwiczenia ze sfery psychicznej to na przykład głaskanie psa, czesanie, przytulanie. Zaś ćwiczenia ze sfery edukacyjnej dotyczą wskazywania i liczenia części ciała psa. Ostatni typ ćwiczeń to ćwiczenia ze sfery fizycznej – obejmują one zajmowanie się psem wraz z inną osobą oraz wspólne wykonywanie ćwiczeń.

Dogoterapia to jedna z częściej stosowanym metod, która uzupełnia rehabilitację z wykorzystaniem zwierząt. Terapia ta przynosi bardzo dobre efekty terapeutyczne w pracy z osobami z różnym rodzajem i stopniem niepełnosprawności, doskonalą ich umiejętności z różnego zakresu.