NDT Bobath

Jest szeroko stosowana na całym świecie. Przyjęte w niej założenia i sposoby postępowania nie wywołują kontrowersji i są powszechnie akceptowane. Jest to metoda neurorozwojową zapoczątkowana w latach 40. XX wieku przez małżeństwo Bobath.

Usprawnianie według tej metody ma na celu pomóc dziecku we wszechstronnym rozwoju tak, aby mogło ono stać się niezależne w życiu i na tyle wykorzystać swe możliwości, na ile pozwala istniejące uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego.

Usprawnianie według koncepcji Bobath jest szczególnie przydatne w terapii niemowląt i dzieci, ponieważ może być łatwo włączone w ich rozkład dnia, bez zaburzania interakcji matka- dziecko. Prawidłowo wykonywana pielęgnacja, karmienie, noszenie dziecka czy zabawa z nim są naturalnym sposobem utrwalania wzorców ruchowych wspomaganych przez fizjoterapeutę. Odpowiednio przeszkoleni rodzice czy opiekunowie kontynuują ćwiczenia w warunkach domowych.

Na czym polega terapia?

W czasie terapii dostarczane są prawidłowe doznania czuciowe i ruchowe, a fizjoterapeuta ćwiczy całe ciało dziecka, nie zaś tylko poszczególne odcinki . Pomoc przy wykonywaniu ruchów powinna być taka, by zapewniała maksymalny i aktywny ruch małego pacjenta, a jednocześnie nie wywoływała jego nieprawidłowych reakcji, niepokoju czy bólu.

Nadrzędnym celem NDT Bobath jest nauczenie pacjenta jak największej samodzielności, a proces rehabilitacji wymaga zindywidualizowanego podejścia.

Plan terapii opracowany jest indywidualnie dla każdego dziecka oraz dostosowany do jego możliwości i potrzeb. Musi zapewniać poczucie bezpieczeństwa, motywować do ćwiczeń, a także ułatwiać utrwalanie nowo nabytych umiejętności w codziennych czynnościach.

Terapeuta ściśle współpracuje z rodzicami dziecka, uczy ich nie tylko sposobów prowadzenia ćwiczeń, ale także zabiegów pielęgnacyjnych, stanowiących nieodłączną część postępowania usprawniającego. Wraz z postępami rehabilitacyjnymi ćwiczenia są modyfikowane, a terapia prowadzona jest zgodnie z rytmem dziennym dziecka.

Usprawnianie metodą Bobath musi dokonywać się w odpowiednio długim czasie, wystarczającym dla utrwalenia ćwiczonego ruchu w codziennych czynnościach. W tej koncepcji uwzględniana jest plastyczność mózgu, co stwarza podstawy i tłumaczy skuteczność terapii.