PNF

Proprioceptive Nuromuscular Facilitation / Torowanie nerwowo-mięśniowe

PNF jako koncepcja powstała w 1946 r. w Kalifornii dzięki współpracy neurofizjologa dr Hermana Kabata i fizjoterapeutki Maggie Knott. Jest przykładem neurofizjologicznego kompleksowego systemu oddziaływania terapeutycznego opartego na najnowszych osiągnięciach nauk medycznych, którego istotę zawarto w nazwie: proprioceptywne (dotyczące receptorów ciała) nerwowo-mięśniowe torowanie (ułatwianie) ruchu.

Z powodzeniem stosuje się ją w: neurologii, ortopedii, pediatrii, chorobach nerwowo- mięśniowych, wadach postawy czy skoliozach. Wykorzystując PNF w leczeniu skolioz terapeuta na podstawie analizy skrzywienia i doboru odpowiednich wzorców ruchowych uzyskuje korekcję kręgosłupa w przestrzeni w trzech płaszczyznach.

Po wyuczeniu odpowiednich pojedynczych wzorców ruchowych przechodzi się do ćwiczeń z wykorzystaniem łańcuchów zamkniętych tj. ćwiczenia kilku wzorców kończyn początkowo w pozycjach niskich, stopniowo przechodząc do wysokich.

Głównym celem w terapii skolioz metodą PNF jest uwzględnienie problemu funkcjonalnego pacjenta. Dla dzieci ze skoliozą tym problemem może być garb żebrowy, konieczność noszenia gorsetu ograniczającego codzienną aktywność ruchową lub występujące w dużych skoliozach bóle kręgosłupa, bóle głowy, osłabienie lub nawet omdlenia. Jednym z elementów terapii jest praca domowa wykonywana codziennie z pomocą rodziców lub taśmy do ćwiczeń Thera Band.

Propriocepcja – czyli czucie głębokie. Mechanoreceptory (receptory rozmieszczone w mięśniach, ścięgnach, torebkach stawowych, reagujące na ruch), oraz receptory znajdujące się w narządzie wzroku i narządzie równowagi, przesyłają sygnały do ośrodków w mózgu i rdzeniu przedłużonym, dając podstawę świadomego określenia ułożenia stawu w przestrzeni. Na skutek informacji zwrotnej do efektora, zarówno świadomej jak i odruchowej, możliwe jest wykonanie ruchu lub stabilizacji stawu. Mechanizm ten ulega rozregulowaniu w miarę upływy lat, ale także na skutek urazu (szczególnie w przypadku uszkodzenia mięśnia, więzadła, torebki stawowej). Odtworzenie prawidłowego czucia głębokiego jest jednym z celów rehabilitacji ruchowej. Można to uzyskać stosując odpowiednie ćwiczenia ruchowe. Odtworzenie czucia głębokiego jest jednym z elementów profilaktyki przeciw urazowej.

Korzyści z pracy w koncepcji PNF:

  • jest to metoda przyjazna dla pacjenta – oparta na bezbolesnej pracy, wykorzystującej silne odcinki ciała i umiejętności chorego do ułatwiania reedukacji utraconych funkcji,
  • wysoki poziom bezpieczeństwa terapii wynikający z integracji zabiegu z diagnostyką, Możliwość pracy z chorym na każdym poziomie dysfunkcji – zabezpieczenie terapią wszelkich funkcji od ruchowych do wegetatywnych,
  • wysoki poziom edukacji pacjenta, oparty na współuczestnictwie w planowaniu terapii oraz kontynuacji ćwiczeń w formie programu domowego,
  • duża efektywność prowadzonej terapii, wynikająca z dokładnej analizy problemu i ukierunkowanych oddziaływań.

Zastosowanie:

  • dysfunkcje funkcjonalne kręgosłupa i narządu ruchu
  • udary
  • SM ( stwardnienie rozsiane)
  • MPD
  • skoliozy o różnej etiologii
  • pourazowe porażenia
  • choroby nerwowo mięśniowe